باب الرضا سوگوار ابن الرضا

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز خراسان شمالی؛ محمد بن على بن موسى عليه السّلام (195 - 220 ه. ق)، ملقب به جواد، نهمين پيشواى شيعيان است. مدت امامت ایشان 17 سال است و در 25 سالگی به شهادت رسیدند.

 

علت شهادت ایشان، مسمویت توسط زهری است که معتصم عباسی لعنت الله علیه آماده کرده بود.

 

مرقد مطهر آن حضرت در کاظمین عراق است.

 

بسيارى از اصحاب امام جواد عليه السّلام از اصحاب پدر آن حضرت بودند.از مشاهیر اصحاب ایشان:

 

حضرت عبدالعظیم حسنی: او در رى سكنا گزيد و به ترويج و اشاعه احاديث اهل بيت عليهم السّلام همت گماشت.در اثر فعاليتهاى او بود كه شيعيان رى رو به افزايش گذاشتند و تشيّع در اين ديار رو به گسترش نهاد.

 

ابوهاشم جعفری ( داود بن قاسم): او احاديث زيادى از امام جواد عليه السّلام نقل كرده. از خاندان جعفر بن ابى طالب بود و در كتب رجال از وى به نيكى ياد شده است.

 

علی بن مهزیار: او از امام رضا و امام جواد عليهما السّلام هر دو روايت نقل كرده و از نزديكان امام جواد عليه السّلام بوده و آن حضرت در بزرگداشت وى عنايت ويژه‌اى داشته‌اند.

 

احمد بن محمد بن ابى نصر بزنطى : وى از خواص شيعيان امام رضا و امام جواد عليهما السّلام بود كه همه علماى رجال از او ستايش كرده‌اند. او در سال ٢٢١ بدرود حيات گفت.

 

زکریا بن آدم: اهل قم و از ياران بسيار نزديك حضرت امام رضا و امام جواد عليهماالسلام بود.

 

فضل بن شاذان: اهل نيشابور از فقهاء و متكلمان نامدار شيعه ، شخصيتى مورد اعتماد و برخوردار از جلالت قدر و داراى تاليفات عديده كه بعضى آثار وى را 180 جلد كتاب نوشته اند. وى مفتخر به درك محضر چهار امام (حضرات معصومين امام رضا و جواد و على نقى و حسن العسكرى عليهم السلام) بوده است.

 

چند نمونه از احادیث امام جواد (علیه السلام)

«الْمُؤمِنُ يَحْتاجُ إلى ثَلاثِ خِصالٍ: تَوْفيقٍ مِنَ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ واعِظٍ مِنْ نَفْسِهِ، وَقَبُولٍ مِمَّنْ يَنْصَحُه»؛ مؤ من در هر حال نيازمند به سه خصلت است: توفيق از طرف خداوند متعال، واعظى از درون خود و قبول و پذيرش نصيحت كسى كه او را نصيحت نمايد.

 

«إيّاكَ وَ مُصاحَبَةُالشَّريرِ، فَإنَّهُ كَالسَّيْفِ الْمَسْلُولِ، يَحْسُنُ مَنْظَرُهُ وَ يَقْبَحُ اثَرُهُ»؛ مواظب باش از مصاحبت و دوستى با افراد شرور، چون كه او همانند شمشيرى زهرآلود، برّاق است كه ظاهرش زيبا و اثراتش زشت و خطرناك خواهد بود.

 

«عِزُّالْمُؤْمِنِ غِناه عَنِ النّاسِ»؛ عزّت و شخصيّت مؤ من در بى نيازى و طمع نداشتن به مال و زندگى ديگران است.

 

«موت الانْسانِ بِالذُّنُوبِ اكْثَرُ مِنْ مَوْتِهِ بِالاجَلِ ...»؛ فرارسيدن مرگ انسان ها، به جهت معصيت و گناه، بيشتر است تا مرگ طبيعى و عادى...

 

«خَفْضُ الْجَناحِ زينَةُالْعِلْمِ، وَ حُسْنُ الاْدَبِ زينَةُالْعَقْلِ، وَبَسْطُ الْوَجْهِ زينَةُالْحِلْمِ»؛ تواضع و فروتنى زينت بخش علم و دانش است، اءدب داشتن و اخلاق نيك زينت بخش عقل مى باشد، خوش روئى با افراد زينت بخش حلم و بردبارى است.

 

«مَنْ لَمْ يَعْرِفِ الْمَوارِدَ اعْيَتْهُ الْمَصادِرُ»؛ هر كس موقعيّت شناس نباشد جريانات، او را مى ربايد و هلاك خواهد شد.