اتاق جنگ ترکیبی؛ از تلاش برای خطای محاسباتی مسئولان تا شرط مقاومت برای پایان جنگ

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، تحلیل پیش‌رو به بررسی دو روی یک سکه در مواجهه با دشمن می‌پردازد:

بخش اول: رمزگشایی از پازل جدید دشمن؛ هدف‌گیری تاب‌آوری و محاسبات

رهبر معظم انقلاب اخیراً با اشاره به شکست نظامی دشمن در برابر ایران و ایستادگی تحسین‌برانگیز مردم، هشدار دادند که پازل جدید بدخواهان، یک جنگ ترکیبی پیچیده است. این جنگ دو محور بنیادین را هدف قرار داده است:

۱. شکستن تاب‌آوری مردم

۲. مختل کردن دستگاه محاسباتی مسئولان

ابزار اصلی دشمن در این مسیر، کاشتن بذر تردید، یأس، ترس، بدگمانی و اختلاف است. پادزهر این نقشه شوم نیز روشن‌بینی، حفظ وحدت، اعتماد متقابل و هم‌صدایی نکردن با ادبیات دشمن است.

 ابعاد عملیاتی و شناختی دشمن در جبهه داخلی

ترکیب «اقدامات میدانی» و «عملیات فریب شناختی» به وضوح در دو حوزه زیر دنبال می‌شود:

هدف اول؛ تاب‌آوری جامعه: دشمن در زمینِ واقعیت با تشدید فشار‌های اقتصادی، راهزنی و محاصره دریایی، و عملیات ایذایی در تنگه هرمز تلاش می‌کند اقتصاد ایران را مضطرب کند. هم‌زمان، با ابزار تحریم بر سایر کشور‌ها فشار می‌آورد تا راه‌های جایگزین ایران برای دور زدن تحریم‌ها را مسدود کند.

پیوست شناختی: این فشار میدانی در رسانه‌ها با بزرگ‌نمایی کمبود‌ها (به‌ویژه در حوزه کالا‌های اساسی و انرژی)، شایعه‌پراکنی، تحریک اقشار مختلف برای تبدیل اعتراضات به شورش و القای بن‌بست بازتولید می‌شود.

هدف دوم؛ خطای محاسباتی مسئولان: هدف اصلی دشمن این است که دالان‌های تصمیم‌گیری کشور در تشخیص «هزینه-فایده» دچار اشتباه شوند؛ به‌ویژه در دادوستد‌های سیاسی و دیپلماتیکِ مربوط به پایان جنگ، مسئولان سود و زیان واقعی را اشتباه برآورد کنند و امتیازات حیاتی را کم‌اهمیت جلوه دهند.

پیوست شناختی: استفاده از عملیات روانی پرحجم، تهدید‌ها و تطمیع‌های متناقض مقامات غربی (به‌ویژه شخص ترامپ و ارکان سنتکام و وزارت خارجه آمریکا)، پمپاژ اطلاعات غلط از طریق مشاوره‌های جهت‌دار و نفوذ عناصر همسو، همگی برای تحریف واقعیت‌های اجتماعی در ذهن مسئولان طراحی شده‌اند.

 یک هشدار جدی: اگر جامعه، مسئولان را ناامید، منفعل یا بی‌تدبیر ببیند، بذر یأس سریع‌تر رشد می‌کند. القای اینکه «راهی جز سازش وجود ندارد»، یک فریب بزرگ است؛ چرا که هزینه‌های سازش و تسلیم، به مراتب سنگین‌تر از هزینه مقاومتِ مدبرانه خواهد بود.

بخش دوم: موازنه جدید در میدان؛ شرط جبهه مقاومت برای آتش‌بس

در زمینِ سخت جغرافیا، موازنه قدرت پس از تثبیت پایگاه بازدارندگی ایران تغییر کرده است. دشمن پس از تهدید قاطع ایران مبنی بر هدف‌گیری سرزمین‌های اشغالی در صورت حماقت در بیروت، و متعاقباً پاسخ پهپادی و موشکی به اهداف و شناور‌های دشمن در ۵ کشور منطقه خلیج فارس، طعم واقعی بازدارندگی را چشید.

اکنون جبهه مقاومت وارد گام دوم پیشروی خود شده است؛ گامی که مختصات آن با ورود ارتش یمن به معادله حاکمیت مسلحانه بر باب‌المندب و هشدار‌های صریح فرمانده نیروی قدس سپاه، سردار قاآنی، ترسیم شده است.

راهبرد کلیدی: پایان اشغالگری جنوب لبنان

شرطِ شفاف و بدون عقب‌نشینی جبهه مقاومت برای هرگونه توافق یا آتش‌بس، عقب‌نشینی ارتش صهیونیستی به خطوط پیش از جنگ ۴۰ روزه اخیر و پایان اشغال جنوب لبنان است. این راهبرد به پشتوانه سه ضلع قدرتمند پشتیبانی می‌شود:

۱. ارتش یمن در دریا

۲. نیرو‌های مسلح ایران در سطح منطقه

۳. حزب‌الله در عمق خاک لبنان

نتیجه‌گیری و پیشنهاد راهبردی: پیوند دیپلماسی و میدان

جمهوری اسلامی ایران در آستانه نهایی کردن توافقات کلان دیپلماتیک قرار دارد. در این مقطع حساس، تجربه تاریخی مذاکرات دهه گذشته به ما می‌آموزد که نباید دچار خطای محاسباتی شد.

در حوزه داخلی: عبور از جنگ ترکیبی سوم، نیازمند «تصحیح تصورات مسئولان» و «تقویت اعتماد متقابل میان مردم و حاکمیت» است. ترویج بدگمانیِ دوسویه، دقیقا بازی در زمین دشمن است.

در حوزه خارجی: دیپلماسی ایران باید تضمین‌کننده سلامت و قدرت جبهه یکپارچه مقاومت باشد. بهترین و عقلانی‌ترین گزینه برای تهران این است که پیش از هرگونه توافقی، موضع صریح، قاطع و رسمی خود را در دفاع از مقاومت لبنان و وادار کردن دشمن به عقب‌نشینی از جنوب لبنان اعلام کند.

در نهایت، میدان و دیپلماسی بازتابی از میزان تاب‌آوری داخلی هستند. اگر محاسبات مسئولان دقیق و صبر جامعه پایدار بماند، دشمن آنچه را که در زمین بازی نظامی باخته است، در معرکه جنگ ترکیبی نیز به دست نخواهد آورد.